Monotonia - Siles

Powiedz w moim mieście, powiedz, że się da

Zostawić monotonię na chodnikach tego dnia

Gwiazdy wyszły na niebo w poszukiwaniu szans

A nieszczęśliwi na ulice, żeby łapać blask

Nie jestem tym, który zapomina drogi szlak

Bo dzięki temu szanuję drogocenny czas

Niewiele mam go, ale podzielę się z tobą żeby ci go dać

Ludzie nie banknot, jedyna zasada dla wszystkich jebanych szmat

Z każdym krokiem głosy milkną, cisza głośniej woła

Ci co się kręcili blisko wypadają z koła

Nie chcę umrzeć szybko, rzeczywistość za mnie kona

Anioł upadł nisko, tak że pękła aureola

Muszę iść, w głowie gra polifonia

Muszę iść, na smyki kalafonia

Czuję rytm, kroki to alegoria

A za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Muszę iść, leję oliwy do ognia

Oliwy do ognia, oliwy do ognia

Jak wyglądają sny tych co nie widzą nic

Niemi krzyczą o pomoc, ale gdzie jestem ja!

Bardzo boli to co nie widoczne

Jestem niewolnikiem moich potrzeb

Nie namawiaj, bo i tak nie skończę

Przyjdzie taki dzień, kiedy cię pogoni postęp

Jak będziesz daleko to cię dotkne

Kiedy się obrócisz to się potkniesz

Zawsze obok na złe i dobre

Powiedz mi dlaczego widzę cię znowu

Czemu zawsze kiedy ruszam idzie za mną twój korowód

Serce mnie woła, dusza trzyma, a zakazuje rozum

Znalazłem porozumienie, wtedy ty znalazłaś powód

Byłam przy tobie, jak nie miałeś nic

Teraz na głowie triumfalny liść

Stoję obok po to żebyś mógł iść

Dlatego kolejny raz rodzi się myśl ta

Muszę iść, w głowie gra polifonia

Muszę iść, na smyki kalafonia

Czuję rytm, kroki to alegoria

A za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Muszę iść, leje oliwy do ognia

Oliwy do ognia, oliwy do ognia