Se Cadra - SES

Se cadra non falei,

se cadra estaba triste,

se cadra é que mentín

ou ti te confundiches.

Non asina quen son

todo o que aseguraba,

voltei a non saber,

outra vez non sei nada.

E cando pola fiestra os meus ollos miran

e no medio do monte se ven perdidos,

canto polos que choran as despedidas

e choro polos que viven arrepentidos.

E agora que aprendín que todo se paga,

que non comulga coa inocencia esta vida,

choro polos que viven arrepentidos

e canto polos que choran as despedidas

Esquecín se a razón

fixo acto de presenza,

máis hoxe hai un porqué

onde houbo indiferenza.

Medo de non saber

como dicer verdades,

como chegar a ser

un pasado agradábel.