Bordani Nist - Sadegh

بسپار پروازو به خاطر حتی اگر که پرنده مردنی نیست

باش برنده پیش خودت توی لحظه ای که بازی بردنی نیست

تو قاب عکسشون عکس بکش

شکل خوب میاد سخت بچش

با دستات به دستام دست بکش

شاید که خطاش یه حرفی زد

رفیق من هرگز نشو اون بازنده ای که دستاش رو بود

عزیز من هرگز نشو اون شجاعتی که توش حرف از خون بود

بزرگ من همیشه بمون همیشه همون که واسم کوه بود

این قدیما الان من بود تو جایی که باید حتما اون بود

این شروع تازه ای بود باید همیشه راضی میموند

سنگ رو سنگ بند نمیشد احساس فقط سادگی بود

کاری که کردیو همیشگی کن بیرون زدی از مسیر بیخود

ساختی یه جهانی عجیب و بی بت زنجیرات میشن نحیف و بی قطر

رو دو پای اعتقاداتش ایستاد

اون که به اون انشای ساده بیست داد

اون که بیخود با اشکای تو اشک ریخت

اون منی که بیشتر از تو تورو میشناخت

زخماشو با الکل شست رفت آروم یه گوشه نشست

دستاشو به دست اون دادو بست کولشو سمت بهشت

سرش رو شونه خداش بود نیمه ی دیگه بطریو خورد

لبخند زد رو به خداش گفت متنفرم از بازیو برد

عشقی هنوز تو جهانش بود این تنها دلیل جهادش بود

برا پیروزی آفریدنش شکست ندادن مرامش بود

همون چهره ی پشت پرده که همیشه خوبی نمایش بود

دوست نداشتی بالا ببینیش اما اون قله حلالش بود

میلیون ها روح تو یه جسم فقط خدا بود مونسش

دنبال یه صلح تو دلش خیلی دور بود دور بود حسش

درست توی اعماق تو بالای کوه یه فریاد پُر

داره میگه آزادم من موج بلند شد تو دریای نور

ولی به هرحال میبخشمت اگه غروری ساختی که شکستت

اگه کشیدی مرزارو دور ماها واسه فرار یه گوشه نشستنت

تو هم ببخش اگر که من خوب بودم اینجا پیش بدیت

کهکشان تو چشمای ماست موندنی باش واسه همه زمین