Precz z moich oczu - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Precz z moich oczu!

Posłucham od razu!

Precz z mego serca!

I serce posłucha

Precz z mej pamięci!

Nie!

Tego rozkazu

Moja i twoja pamięć nie posłucha

Jak cień tym dłuższy gdy padnie z daleka

Tym szerzej koło żałobne roztoczy

Tak moja postać, im dalej ucieka

Tym grubszym kirem twą pamięć pomroczy

Na każdym miejscu i o każdej dobie

Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił

Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie

Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił

Czy zadumana w samotnej komorze

Do arfy zbliżysz nieumyślną rękę

Przypomnisz sobie: właśnie o tej porze

Śpiewałam jemu tę samą piosenkę

Czy grając w szachy, gdy pierwszymi ściegi

Śmiertelna złowi króla twego matnia

Pomyślisz sobie: tak stały szeregi

Gdy się skończyła nasza gra ostatnia

Czy to na balu w chwilach odpoczynku

Siedziesz, nim muzyk tańce zapowiedział

Obaczysz próżne miejsce przy kominku

Pomyślisz sobie: on tam ze mną siedział

Czy książkę weźmiesz, gdzie smutnym wyrokiem

Stargane ujrzysz kochanków nadzieje

Złożywszy książkę z westchnieniem głębokiem

Pomyślisz sobie: ach!

to nasze dzieje…

A jeśli autor po zwilej próbie

Parę miłosną na ostatek złączył

Zagasisz świece i pomyślisz sobie:

Czemu nasz romans tak się nie zakończył?

Wtem błyskawica nocna zamigoce:

Sucha w ogrodzie zaszeleszczy grusza

I puszczyk z jękiem w okno zatrzepioce …

Pomyęlisz sobie, że to moja dusza

Tak w każdym miejscu i o każdej dobie

Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił

Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie

Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił