Törə - Okaber

Mən sənin varlığına o qədər alışmışam ki

Heç yoxluğunda bu qədər yanıb alışmamışdım

(Sənsiz) Saçlarına boğulub batıb elə qarışmışam ki

Heç bəni-adəm çürüyüb torpağa belə qarışmamışdı

Laxta qanların əvəzinə saxta qanlar

İllərin bəd xəbəri səbrimi dartıb geniş

Və sənə varmaq üçün başqa yollar axtaranda

Ozan Arif "başqa yol yox artıq" demiş

(Başqa yol yox artıq)

Sən əzbərimdəsən, mənim adım kimisən!

İlk baxışdan sevdiyim qadın kimisən!

Sən ölüm kimi, sən yaşam kimisən!

Əbədi xilaskar — Nuru Paşam kimisən!

Düz eliyib də ayırdıq düzü yüz eyibdən

Necə ki həmin dağlar ilham alır Üzeyirdən

Azan səsinə açılıb nəfəsi minarənin

Şahidi müharibənin, afərin, Xüdafərin

Mənim ruhum o dağlara qanadlanar

Mən xəzinəmə görə narahat Cavad xanam

Necə ki cana bəsrət taxt-tacına şah Qacarın

Axtarıb tapdıracaq, tapdayacaq, saplayacaq

(Dibinə kimi)

Gözəlliyinin aşiqiyəm, dünyaya səs salıram

Şəhriyarın "qasid"iyəm, Müşfiqin "rəssam"ıyam

Qafiyəm misri, sətrim ozan mizrabıdı

Yezidin dəstəmaz almağı belə, su israfıdı

Boz Qurd səni elə sevmişdi, Tatar qızı

Heç Timuçin Börtəni belə sevməmişdi

Perronda qarşıladıq birinci qatarımızı

(Növbəti stansiya Xankəndi)

Yəni ev demişdik