Dagane - Odd Nordstoga

Ein gong kom kjærteiken heilt av seg sjølv

Og kvar dag den var av sølv

For du gylte kvar ein augneblink med haugen fri

Og blenda var eg med på reisa di

Dagar som sand ut av hendene rett

Om du tvilar, ja, så kjenn

Den eine som den andre ut i vinden fer

Og tida som me har den reiser der

Lov meg å vera hjå meg all din tid

Ja, det lova me i lag

Så gav eg deg ein ring, ja det var lettvint gjordt

Så luskar og den dagen stille bort

Så langt

Så langt

Så som vinden greier å jaga bylgjene blå

Der skal eg fylgje de, min venn

Der skal me finne dei igjen

Og ute luskar styggen

Og skiljer deg frå meg

Og visste me, så hadde me

Nok kome oss i veg

Og eg ha' bore deg på armen

Gjennom skog og over fjell

Og du ha' halde meg i handa

Gjennom juv og myrke gjel

Og eg ha' strekt meg etter deg

Og du ha' strekt deg etter meg

Så langt

Så langt

Så langt som sola greier å fylgje bylgjene blå

Der skal eg fylgje deg, min venn

Der ska me finne dei igjen