Polska B - Litost

Był przypadkowy dzień roku 2005

Półpłynny śnieg prószył w twarz Polski B

Ja wyszedłem kupić wora, browar, wora i coś zjeść

Od dekady prawie u nas wciąż ten sam dzień jest, ej

Pierwsi honorowi goście osiedlowych aptek

Jak Krzysztof Kaman gdzieś na Foxall 13

I to białe murzynostwo, znowu dzień połamał noc

Mamy jasny ogląd, zardzewiały kosmos, biały proch

Na horyzoncie dziś nie widzę czubka mety

Na chemiczne konotacje znowu biorę tutaj kredyt

Patrz, piłem Piasta 7.1, kiepsko znałem miasto

On kiwał typów 7−1, czeski kantor

Wyświetlam Ci mój triumf tu na srebrnej kliszy

No bo żyję, wiesz, z pomysłów jak Ryszard Wierciński

A Ty patrzysz na to z boku, gdzie to zaprowadzi mnie

Najmniejszy koniec świata przecież też ma swój cel

Widzę Ciebie, czuję tylko zło

Biorę litost tu na siebie, kiedy ciebie ktoś na bok

Miasto, które pachnie, gubi każdy trop

My jedyni w Polsce, co mają taki lot

Jedyni w Polsce co mają taki lot

Jedyni w Polsce co mają taki lot (lot)

Jedyni w Polsce co mają taki lot

Wstaję rano, patrzę w gębę demokracji

I jest parno — poranny przegląd prasy

I od prawa do lewa, od redakcji do redakcji

A nie mogę wylądować, a tym bardziej do was trafić

Chcę tylko luksus tu na zdartych podeszwach

I tych panien w jasnych jeansach i białych Converse’ach

Byle nie zagrzewać miejsca, byle tak do skutku

A wygodne siedziska, to fotele starych lumpów

I mój koniec świata, chwila, taki Plac Defilad

Ich koniec świata — bilans, nadopiekuńcza polityka

A ty nigdy nie wymagaj tu nic za nic

Bo prędzej czy później wyciągniemy kwit z tej pasji

I to najwyższa pora otworzyć oczy i zdjąć klapki

Odczuć inaczej i zrozumieć słowa mantry

Jedyni w Polsce co mają taki lot

Jedyni w Polsce co mają taki lot (lot)

Jedyni w Polsce co mają taki lot