Blacha - Budyń

Ach, jakbym chciał wypalić ci dziś blachę

Blachę niepodszytą strachem

Na palcu, nie na pięści

Z miłości, nie ze złości

Ej, ty w tym głupim lustrze

Twój ryj sam krzyczy do mnie «weź mnie ustrzel»

Dziwna rzecz dzieje się ze mną

Nie dość, że mam gorączkę, to jeszcze blachogenną

Czy aż kipię?

jak boli żeby ci przypierdolić

Powstrzymując się resztką samokontroli

Ale tak mnie kusi żeby zdrowo ci wyciąć

Blachę, blachę?

no, bez przesady, taką tycią

Jak można żyć tak?

do diabła

Nieudolna kopio szalonego wahadła

Wciąż w te i we w te, ten burdel tak daleko zaszedł

Że ciągnie mnie ku wspomnianej blasze

Równocześnie tli się we mnie nadziei iskra

Że pogrożę palcem tylko, a ty opamiętasz się natychmiast

I zobaczę poprawy choćby obrys

Więc ciś człowieku, ciś, pókim dobry