Ulan -

Lahat ng katanongan ay merong kasagutan

Lahat ng sinilang ay merong pag kukulang

Lahat ng mga tao dumaranas ng gusot

Wag ma babagabag kalimutan ang lungkot

At kung ito’y sumabit ay kailangan tanggapin

Wag na wag susuko at ito ay harapin

Ngunit kung ang sulriyanin hilawan ng kompay

Kayanin ang pag subok bukas ay nag hihintay

Lahat ng pagsubok ay hindi ma iiwasan

Hindi ko malimutan ang lahat ng naranasan

Ko sa buhay ang kulay na napahiran ng itim

Lagi na lang na sasadlak ang buhay sa dilim

Sa putikan talampakan ay nabaon ng nabaon

Ilang taon lumipas di parin nakaka ahon

Nais kong makita saking buhay ang liwanag

Ngunit bakit ang sinag hindi ko ma aninag

Ang puso nasa putik naka tusok ang tinik

Naka ukit ang kahapon ay pilit ibinabalik

Ang araw sa buhay ng masasayang kahapon natabunan ng hagupit

Ang kahapon ay nalason

Lumuluha ang mata hanggang saan ma wakasan walang kataposan

Ang lahat kong tatakasan

Ngunit kung merong bagyo at puno ng kadiliman

Hindi ako titigil lumakas man ang ulan

Lumakas mang ang ulan

Lumakas mang ang ulan

Lumakas mang ang ulan

Lumakas mang ang ulan

Hindi ako titigil lumakas man ang ulan

So balet asahan hindi lamang tayo ang nahihirapan

Ano mang bait pa saken ng buhay ay kayang lutasin

Maging toktok man ng bundok

Maging look man ng tahakin

Higit pa sa lahat ngayon ang aking gagawin ay butas

Man ng karayom walang kaba na papasukin at kung lagi

Na lang nag lalakat sa kadiliman hindi madarapa tignan

Ang yong nilalakaran tumingin sa itaas baka ikay nakakalimot

Sya ay lumulutas ng mga dagok at bangungot

Buhay ay tiwasay sa lilim ng kanyang kamay ang buong may

Kapal sa atin laging gagabay at dito sa buhay na magulo ay

Sandyang ganyan ang buhay kaya tibayan ang sarili tiisin

Ang mga latay ngunit kung may bagyo at puno ng kadiliman

Akoy hindi parin titigil lumakas man ang ulan…

Lumakas mang ang ulan

Lumakas mang ang ulan

Lumakas mang ang ulan

Lumakas mang ang ulan

Di ako titigil lumakas man ang ulan…